De PB-factor: 'Dromen verwezenlijken is mijn vak'

Soms zit hij tegenover een opdrachtgever met 48 kamers, een eigen vliegveld en binnenkort een jacht van 150 meter. Diezelfde dag praat hij met mensen over hun projectje van vijf meter. Pieter Beeldsnijder kijkt niet naar de maten. “Alle bootjes zijn me even lief.”

 

Koesteren

Is dit wel het juiste huis? Ik sta op het stoepje van een prachtig onderhouden, Edams grachtenpand, maar zie geen uithangbord. Woont hier de yacht designer en naval architect die op zijn vakgebied alle prijzen won, die er te winnen waren? Op datzelfde stoepje kijk ik om me heen. Er drijven half verdronken sloepjes in de gracht. Het doet hem zeer, zal hij me later, in zijn werkkamer op de eerste etage, vertellen. “Een schip moet voldoende aandacht krijgen en verkommert als je er niet voor zorgt. Het dek wordt groen, de touwtjes breken, de motor start niet meer. Ik kan niet tegen verpaupering. En zeker een boot moet je dat niet aandoen, die moet je koesteren. Dan koestert ze jou ook.”

 

't Wil graag zinken

Als achtjarige  'opsodemieter' koesterde hij al zijn eerste jolletje. “Het lag helemaal verrot in de Amstel en toch was ik er stapelverliefd op. Het was een twaalfvoets bootje en eraan werken vond ik leuk. Dat jolletje was een levend ding; ik wist niet niet wat er zou gaan gebeuren bij het opknappen. Ik knutselde er nieuwe spantjes in en vernieuwde op de huid een heleboel plankjes. Ik was anderhalf jaar bezig om dat verrotte ding weer drijvend te krijgen. Ik heb in mijn jeugd nooit op de straat gehangen zoals je dat tegenwoordig ziet, met zo'n laag kruis en een capuchon op. Ik had een hobby en was er constant mee bezig. Het jolletje zag er netjes uit, toen ik klaar was. En het bleef lekker drijven, terwijl 't graag wilde zinken.”

Een bootje wil graag zinken? Mijn wenkbrauwen kruipen omhoog in een verwonderde frons en direct schiet Pieter me te hulp: “Het was een oud bootje, de flexibiliteit van het hout was een beetje weg, je zag de kiertjes. Boven de waterlijn was het hout uitgedroogd door de wind. Als ik tijdens het zeilen niet goed oplette, sijpelde er water naar binnen. Ik moest altijd hozen. Het was een constant gevecht om mijn bootje goed en drijvende te houden. Ik heb er toentertijd een boekje van gemaakt, het valt  bijna uit elkaar; het is al zo'n vijfenzestig jaar oud. Het boekje heet Mijn eerste bootje.”

 

Gek of …?

Ik tel terug en vraag: “Ben je al in de zeventig?” Deze jeugdige, goedlachse man is goed geconserveerd! Pieter grinnikt. “Heel vroeger conserveerden de werven de houten schepen met wolmanszout, zodat het hout niet ging rotten. We bouwden na de oorlog al nauwelijks meer met hout en net zo min werd er recreatief gevaren. Er voeren misschien tien recreatieboten op het IJsselmeer, inclusief die van ons. Als je voor je plezier een boot had, was je gek; een boot was immers bedoeld om je het leven moeilijk te maken! Ik weet nog dat iemand mij in die tijd vertelde dat in Volendam niemand een boot voor zijn plezier zou kopen. Met hun botters visten de Volendammers in water- en vrieskou, met bevroren vingers en wilden weer heelhuids thuiskomen. Het was noodzaak om in leven te blijven en pure armoede. Dan vaar je toch niet voor je plezier? Maar ik heb mijn hele leven al aardigheid en liefde voor schepen, ik kan er al mijn tijd in stoppen. Met muziek heb ik dat ook. Mijn vader was musicus en componist, maar hij had ook de zeevaartschool doorlopen, dus waarschijnlijk heb ik die tik voor boten van hem.”

 

Lastig vliegje

Pieters bootjesgekte nam serieuzere vormen aan. Want een paar jaar na het jolletje ontdekte hij vlakbij zijn huis, op een bedrijventerrein, een prachtige overnaadse, houten sloep van 8,5 meter. Twee mannen hadden al hun aandacht nodig bij het maken van het dek, terwijl het knulletje Pieter om ze heen fladderde. Pieter lacht: “Ik was niet bij die sloep weg te slaan, ze vonden me vast een lastig vliegje. Ze lieten me nare klusjes doen en hoopten dat ik af zou haken. Ik deed de afwas voor ze en verwijderde het zaagsel en andere viezigheid tussen de spantjes.” Hij vond het niet erg, had er aardigheid in. Dat heeft hij nog steeds: die power om het goed te doen. En hij houdt ervan om dingen af te maken. “Dat heb ik heel sterk in me en dan ga ik heel ver, tot in detail.”

 

Lees het complete verhaal in de Godevaert van februari.

 

Tip!

 

Om Godevaert  in huis te halen is hier de ideale tip! Voor een los nummer van Godevaert hoef je namelijk niet de deur uit. Bij Magvilla kun je nu rechtstreeks bestellen. Doe je dat op werkdagen voor 16.00 uur dan heb je de volgende dag Godevaert op de deurmat. Een los nummer kost € 4,95 (exclusief verzendkosten: € 1,95).
 

Ga direct naar Godevaert bij Magvilla>>
 

Liever toch naar de tijdschriftenwinkel?
Kijk dan hier waar Godevaert in de verkoop is.

 

Klik hier voor een beperkte impressie van het nieuwe nummer van Godevaert

 

Neem een proefabonnement op Godevaert (6 nummers voor 20,--) en ontvang tijdelijk een vrijkaart voor de HISWA 2012 of een set Ultramar Zeil & Tent Protector + Ultramar Zeil en Tens Shampoo (750 ml) t.w.v. € 39,90

 

Geef Godevaert cadeau (cadeautip!) ontvang tijdelijk een set Ultramar Zeil & Tent Protector + Ultramar Zeil en Tens Shampoo (750 ml) t.w.v. € 39,90

 

Godevaert helemaal compleet (inclusief interessante links) voor €  2,99 op je iPad? Kijk hier hoe het werkt>>